მრწამსი

რატომ არის ბანქოს (კარტის) თამაში მკრეხელობა

goga — Wed, 17 Nov 2010 04:11:58 GMT

ჯვრის შემბილწველი და ჯვართან მეომარი ადამიანების მიერ წმიდა ჯვრის შეურაცხოფისა და უპატივცემულობის მოტივაცია გასაგებია, მაგრამ, როდესაც ვხედავთ, რომ ამ უმეცრებაში, ნება უნებლიეთ ჩართულია მორწმუნე, დუმილი არ შეიძლება, რადგან წმიდა ბასილი დიდის სიტყვები: "დუმილი ღმერთის ღალატია."

ე.წ "სათამაშო ბანქო", რომელიც სამწუხაროდ თითქმის ყველა ოჯახშია, წარმოადგენს ეშმაკთან საურთიერთო იარაღს, რომლის საშუალებითაც ადამიანები კონტაქტში შედიან დემონებთან - ღვთის მტრებთან. ბანქოს ოთხივე "მასტი" (ფიგურა), სხვა არაფერია, თუ არა ქრისტეს ჯვარი და ქრისტიანთათვის წმიდა საგნები : შუბი, ღრუბელი და ლურსმანი, ანუ ყველაფერი ის, რაც წარმოადგენს ქრისტეს წამებისა და სიკვდილის იარაღს.

ბანქოს ჩვენთან თამაშობენ ყველგან, მაგრამ ცოტამ თუ იცის, რა დამღუპველი ძალა გააჩნია მას ადამიანის სულისათვის.ბანქოთი გატაცება ადამიანს უღვივებს პირველობის სურვილს, უძლიერებს ვნებას, იდგეს სხვაზე მაღლა, ზრდის ამპარტავნებას.წაგების შემთხვევაში მოთამაშე ღიზიანდება, ამა მოსდევს სიბრაზე და მრისხანება, ან პირიქით, იმედის დაკარგვა, სასოწარკვეთა და თვითმკვლელობა. თამაში ხშირად მთავრდება ჩხუბით, ტყუილით, ქონების დაკარგვით, მკვლელობით. ბანქო ხრწნის ადამიანის სულს, სწორედ ამიტომ წარმოადგენს იგი ლოთების, ქურდების, მკითხავებისა და შულერების ჯადოქრების საყვარელ გასართობს ხოლო ქრისტიანებთათვის კი - განსაკუთრებულ საშიშროებას, რადგან აკარგვინებს რამეთუ კარგავს მარადიულ სასუფეველს.

მაინც რაში მდგომარეობს ბანქოს მომაკვდინებელი ძალა? სათამაშო ბანქოს საშუალებით ადამიანი ურთიერთობაში შედის დემონებთან. ბანქო შექმნეს ბნელმა ძალებმა, როგორც ჯვარზე ქრისტეს ვნებების შემბილწველი საშუალება.

ბანქოს ნიშნები წარმოადგენენ: ჯვარს - რომელზედაც აცვეს იესო ქრისტე, შუბს რომლითაც იგი განგმირეს, ღრუბელს - რომელიც ძმარში დასველებული ტუჩებთან მიუტანეს მაცხოვარს, და ოთხკუთხათავიან ლურსმნებს - რომლებითაც ქრისტე ჯვარზე გააკრეს.

ზოგიერთი ადამიანი, ბანქოს თამაშისას, თავისი უმეცრებით, თავს ნებას აძლევს ღვთის სახელი შეურაცხჰყოს, მაგალითად, ბანქო, რომელზედაც გამოსახულია ჯვარი, ანუ ჯვარი, ქრისტესი, რომელსაც ნახევარი მსოფლიო ეთაყვანება, დაუდევრად მოისროლოს მაგიდაზე სიტყვით (უფალო მოგვიტევე), "ტრეფა", რაც ებრაულ ენაზე ნიშნავს ბილწს, "უწმინდურს." უფრო მეტიც, ყველაფერთან ერთად მოთამაშენი თვლიან, რომ ჯვრის გაჭრა შეიძლება რაღაც უბრალო "ექვსიანი კოზირით" და არც კი იციან, რომ "კოზირი" და "კოშერი" ლათინურად ერთნაირად იწერება და ნიშნავს "რიტუალური მსხვერპლთშეწირვას". დიდი ხანია საჭიროა, გაირკვეს ბანქოს თამაშის ნამდვილი წესები, ანუ მიზნები, რომლის დროსაც "დურაკად" რჩება ყველა მოთამაშე: ბანქოს თამაშის ნამდვილი არსი მდგომარეობს იმაში, რომ, რიტუალური მსხვერპლსეწირვა, ებრაულად ხსენებული კოშერული (ანუ წმინდა) , თითქოსდა ცხოველმყოფელ ჯვარზე მეტ ძალას ფლობს!ადამიანებმა უნდა იცოდნენ, რომ სათამაშო ბანქოს ერთადერთი მიზნით -– წმიდა ჯვრის შეურაცყოფისათვის იყენებენ ეშმაკების გასახარად, არის კი ამის შემდეგ საჭირო მტკიცება იმისა, რომ ვინც თამაშობდა ბანქოს და არ მოინანიებს აღსარებაში თავის ღვთის გმობის ცოდვას, გარანტირებული აქვს საგზური ჯოჯოხეთში?

ასე, რომ, ქრისტიანი, რომელიც თამაშობს ან სახლში ინახავს ბანქოს, (აგრეთვე იღებს სხვისგან დახმარებას ბანქოს საშუალებით, იგულისხმება მკითხაობა), ხდება ქრისტეს ვნებების შეურაცხმყოფელი და იმზადებს ადგილს ჯოჯოხეთში ეშმაკთან და ყველა მის მოციქულთან ერთად.ამიტომ, ადამიანმა, რომელიც შესცოდავს ბანქოს თამაშით, აუცილებლად უნდა მოინანიოს აღსარებაში წრფელი გულით.

სათამაშო ბანქოს გამოგონება მიეწერება ჩინელებს. ჩინგ -– იზ –- ტუნგის ლექსიკონში ნათქვამია, რომ ბანქო მოგონილია 1120წელს, ხოლო1132 წელს ჩინეთში უკვე მოხმარებაში შემოვიდა. სხვა ბერსიით , ბანქო გამოიგონეს ეგვიპტეში და გამოიყენებოდა სამკითხაოდ. დასავლეთ ევროპაში ბანქო გამოჩნდა მე -14 საუკუნეში. თანამედროვე სახე კი მე-15 საუკუნეში მიიღო.
მწერალ ნაროვჩატოვის აზრით, ივანე მრისხანეს მეფობისას, მოსკოვში გამოჩნდა ვინმე ჩერჩელი, რომელსაც შემდეგ ჩერტელო შეარქვეს. იგი იტალიაში ფრანგად ასაღებდა თავს, საფრანგეთში – გარმანელად, გერმანიაში –- პოლონელად, პოლონეთში კი რუსი გახდა. მან მოსკოვში ჩამოიტანა პატარა ზარდახშა, რომელიც წითელი და შავი არშიებით იყო შემოვლებული, რაც თითქოს ბანქოს მასტის ფერებს შეეფერებოდა, ხალხი კი ამბობდა, რომ ეს ჯოჯოხეთის ცეცხლის ფერებია.
მესამე რომში ბანქოს ეპიდემია დაიწყო, ბანქოზე დიდი მოთხოვნილება გაჩნდა, და ჩერჩელიმაც მოსკოვში სხვა ბიზნესის წამოწყება გადაწყვიტა, რომელიც იმ დროისთვის დასავლეთში უკვე ყვაოდა – ბანქოს - ბეჭდვა. მისი წინადადება რუსეთში საკმაოდ ცივად მიიღეს, პირველმა მბეჭდავმა ივან ფიოდოროვმა მტკიცე უარი განაცხადა ბანქოს დაბეჭდვაზე.

თავიდან ბანქოს თამაშს მოთმინებით უყურებდნენ, შემდეგ კი მისი დევნა დაიწყეს, რადგან მასში ბნელი ძალების მონაწილეობა შენიშნეს. პირველი კანონი ბანქოს შესახებ 1649 წელს გამოჩნდა, რომლის მიხედვითაც ბანქოს მომხმარებლებს ისე უნდა მოპყრობოდნენ, როგორც ქურდებს. 1696 წელს გამოვიდა ბრძანება, რომლის თანახმადაც, უნდა გაეჩხრიკათ ბანქოს თამაშში ყველა ეჭვმიტანილი და თუ მას ბანქო აღმოაჩნდებოდა, იგი გაიროზგებოდა. 1717 წელს ბანქოს მოთამაშე ფულადი გადასახადით – ჯარიმით ისჯებოდა.

მე -18 საუკუნეში კანონი ბანქოს შესახებ ბევრად ლმობიერი გახდა, უფრო მეტიც, საერთოდ ამ საკითხის გამოძიებისას, ფრთხილად უნდა მოქცეულიყვნენ, რათა ზედმეტად არ შეეწუხებინათ ბანქოს მოთამაშე. თამაშისადმი ინტერესი იმდენად გაიზარდა რომ უკვე აღარავის აინტერესებდა, რა იყო გამოსახული ქაღალდებზე.
უშაკოვის ლექსიკონის მიხედვით, სიტყვა ტუზი – პოლონური წარმოშობისაა და ნიშნავს ბანქოს ქაღალდს ერთი ქულით. გერმანულ -– რუსულ ლექსიკონში კი არის სხვაგვარი განმარტება სიტყვისა - – დაუსი, რაც ეშმაკს ნიშნავს. ადვილი შესაძლებელია, რომ დაუსი ბერძნული "დიაბოლოსი"-ს დამახინჯებული ვარიანტი იყოს, რაც სიცრუის გამავრცელებელს ნიშნავს.

ბანქოს კალოდის სტრუქტურა ყველასათვის ნაცნობია: მეფე, დამა, ვალეტი და ასე შემდეგ უფრო ქვევით ორიანამდე, – ეს არის მთელი იერარქიული კიბე ზევიდან ქვევით. ხანდახან კალოდას ემატება კიდევ ერთი ქაღალდი -– ჯოკერი. ფიგურა ტრიკოში, მასხარას ქუდით, ხელში – სკიპტრით, რომელზეც ადამიანის თავია წამოცმული, რომელიც თანამედროვე მხატვრებმა მუსიკალური თეფშებით შეცვალეს. ჯოკერი ყველაზე მაღალი კარტია, მას არა აქვს ფიგურა და მისი გაჭრაQ არცერთ მასტს არ შეუძლია, პირამიდის თავში, ყველა შემთხვევაში, ხვდება არა მეფე - არამედ ტუზი, ასე და ამგვარად, იერარხიის თავში ხვდება ქაღალდი რომლის ნომერია "პირველი".

დოკუმენტური ფილმი:”სტუმრად პატრიარქთან

goga — Wed, 17 Nov 2010 04:10:22 GMT

ინფორმაცია ფილმზე:
დასახელება: სტუმრად პატრიარქთან
გამოშვების წელი: 2008
ჟანრი:დოკუმენტური
რეჟისორი: გიორგი შალუტაშვილია
სცენარის ავტორი: თამარ ბართაია

დოკუმენტური ფილმი პატრიარქის ცხოვრებაზე, მის მოღვაწეობასა და ღვაწლზე, მის ისტორიაზე, ასევე მისი მშობლების ოსტორიაზე, დოკუმენტურ ფილმში აღწერილია საქართველოში უღმერთობისა და ეკლესია მონასტრების ნგრევის პერიოდი. ასეთ ძნელბედობის ჟამს უწმინდესისა და უნეტარესის უდიდესი ღვაწლის შედეგად მრავალი ეკლესია მონასტერი აშენდა. მრავალი განახლდა, გაიხსნა სასწავლებლები და ა.შ. დოკუმენტური ფილმი წარსულზე, აწმყოსა და მომავალზე... პატრიარქი თავად მოგვითხრობს ამ ყველაფრის შესახებ.

ფაილი:
ფორმატი: Avi
ხარისხი: DVDRip
ზომა: 24:44

გადმოწერა

დოკუმენტური ფილმი - საქართველოს ავტოკეფალიის აღიარება

goga — Wed, 17 Nov 2010 04:08:34 GMT

ხატწერა ღმრთისმსახურებაა და არა – ხელოვნება

goga — Tue, 16 Nov 2010 12:03:00 GMT

თამარ გითოლენდია ბავშვობიდან ხატავს. სწავლაც სამხატვრო აკადემიაში გააგრძელა, სურდა, დიზაინერის პროფესიას დაუფლებოდა, მაგრამ ბოლო კურსზე ყოფნისას, სრულიად მოულოდნელად, ხატწერის შესწავლა გადაწყვიტა და მისი სამოღვაწეო არჩევანიც მალევე გადაწყდა. მე–3 წელია, რაც ხატებზე მუშაობს და ამ წმინდა საქმეს დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდება. გთავაზობთ მასთან ინტერვიუს.

თამარ გითოლენდია:

– დავამთავრე თბილისის სამხატვრო აკადემია, კომპიუტერული გრაფიკის სპეციალობით. თავიდან დიზაინერობა მინდოდა, ვსწავლობდი კიდეც ამ პროფესიას, მაგრამ ბოლომდე გარკვეული მაინც არ ვიყავი, რა მიმართულებით ჩამოვყალიბდებოდი. სკოლის პერიოდიდანვე მაინტერესებდა ხატწერა. ყოველთვის დიდი ინტერესით ვათვალიერებდი ხატებს, მაგრამ არასდროს მიფიქრია, თუ ოდესმე მეც დავწერდი. სასწავლებელს რომ ვამთავრებდი, მე–4 კურსზე, გამიჩნდა სურვილი, ხატწერა მეცადა. ძლივს ვკითხე ჩემს მოძღვარს, მამა გიორგის (სხირტლაძე) ამის შესახებ. მამაოს რომ გავესაუბრე, მომცა კურთხევა სცადეო. წესით დიზაინერი უნდა გამოვსულიყავი, მაგრამ დავიწყე ხატწერა, რაც გაცილებით საინტერესო აღმოჩნდა. ხატწერაში, საერო მხატვრობისგან განსხვავებით, ცოტა ფერებია და თანაც ძალიან მსუბუქი. არ მეგონა, თუ დამაინტერესებდა, მაგრამ დავიწყე და ძალიან შევყევი. მეტ დროს უკვე ხატვას კი არა, ხატწერას ვუთმობდი. ვკითხულობდი ხატწერის ისტორიის შესახებაც. მეოთხე კურსზე, როდესაც, წესით, ჩემს პროფესიაზე უნდა მეფიქრა, ხატწერა დავიწყე და სრულიად შეიცვალა ჩემი პროფესიული მიმართულება. გულმა ხატწერისკენ გამიწია. შემდეგ, რატომღაც მეშინოდა, მშობლები მეტყოდნენ, ამდენი ხანი რისთვის ისწავლეო. მე სულ სხვა რეაქციას რომ ველოდი, პირიქით გამიგეს, კარგი, ვცადოთო. შიგადაშიგ კი მამა მეკითხებოდა, შენ ხომ სულ სხვა რაღაც ისწავლეო და იქნებ დაუბრუნდე შენს პროფესიასო, მაგრამ მადლობა უფალს, მშობლებმა გამიგეს და ყველაფერში ხელს მიწყობენ. საღებავები ძალიან ძვირი ღირს, თუმცა, მე ამით ყოველთვის უზრუნველყოფილი ვიყავი.

– ხატწერის კანონიკას სად დაეუფლეთ?

– სკოლაში საღვთო სჯულს მასწავლიდა ბატონი ვაჟა გოგინაშვილი. ის ხატმწერიცაა. ვიცოდი, რომ ხატავდა და ხშირად ვეკითხებოდი, ვაყოლებდი, როგორ ხატავდა, ფერებს როგორ არჩევდა, თუმცა, როგორც ზემოთ აღვნიშნე, არასდროს მიფიქრია, რომ მეც დავიწყებდი ხატწერას. როდესაც მომინდა ხატწერის შესწავლა, მაშინვე ვაჟა მასწავლებელი გამახსენდა. მივედი მასთან და ყველაფერი მასწავლა. მისი ძალიან მადლიერი ვარ. დღემდე თუ რამე მაინტერესებს, ყოველთვის გვერდში მიდგას.

– ახლა მერამდენე ხატზე მუშაობთ?

– ახლა მე–7 ხატს ვხატავ. ხატვაში სწრაფი ვარ, მაგრამ ხატწერაში ნელი, ჭიანჭველის ნაბიჯებით მივდივარ. საერო მხატვრობას, ნებისმიერ დროს შეასრულებ, თუნდაც გაბრაზებული იყო, მაგრამ ხატწერაში ასე არაა. თუ ხასიათზე ვერ ხარ, ან გაბრაზებული ხარ რამეზე, ხატს ვერ დახატავ, თვითონ ხატი არ მიგიშვებს.

– ხატმწერისთვის რა არის აუცილებელი და თქვენ როგორ ემზადებით ხოლმე მუშაობის დაწყებისთვის?

– ხატმწერისთვის აუცილებელია ეკლესიური ცხოვრება, მარხვა. ადამიანი, რომელიც ეკლესიაში არ დადის, ის ხატს როგორ დაწერს, ძველად, წმიდა მამები უფრო სერიოზულად ემზადებოდნენ ხატის დასაწერად, სულ მარხვაში იყვნენ. ჩვენ, უბრალო ადამიანებს ახლა იმხელა ღვაწლის ტვირთვა არ შეგვიძლია, მაგრამ შეძლებისდაგვარად, თავი უნდა შევიკავოთ. არსებობს ხატწერის წინა ლოცვა, რომელსაც ვკითხულობ მუშაობის დაწყების წინ. როდესაც წმიდანის ხატზე ვიწყებ მუშაობას, პირველ რიგში, მისი ცხოვრების გაცნობით, უფრო უახლოვდები იმ წმიდანს. როგორ შეიძლება ხატავდე რომელიმე წმიდანს და არ იცოდე, როგორ ცხოვრობდა, რა ღვაწლში იყო. მათი კონდაკები, დაუჯდომლები უნდა იკითხო. ახლა წმიდა სპირიდონ ტრიმიფუნტელის ხატს ვხატავ და ძალიან ხშირად ვკითხულობ მის კონდაკს. ეს უფრო მეხმარება.

– ხატვის პროცესშიც ლოცულობთ?

– კარგია, ხატვის პროცესში, თუ გონება სულ ლოცულობს. მე, მაგალითად, როცა მიჭირს რომელიმე დეტალის დახატვა, მაშინ განსაკუთრებით ვლოცულობ, ყოველთვის ვთხოვ უფალს დამეხმაროს.

– ხატწერის კანონიკა იოლად შეისწავლეთ?

– კანონიკა რთულია, მაგრამ ჩემი პედაგოგის დამსახურებაა ის, რომ ღმრთის წყალობით, ნელ–ნელა შევისწავლე.

– ხატწერა უფრო იოლია თუ საერო მხატვრობა?

– ჩვეულებრივ ნახატს რომ ხატავ, უფრო თავისუფალი ხარ. შენზეა დამოკიდებული, როგორი გამოგივა, მაგრამ ხატწერაში სულ სხვანაირადაა, აქ კანონიკაა დასაცავი. ერთი შეხედვით, თითქოს, საერო მხატვრობა უფრო რთულია, მაგრამ სინამდვილეში ჩემთვის ხატწერაა რთული. შენს ნებაზე ვერ იმუშავებ, კანონიკას უნდა დაემორჩილო და მაშინ გამოგივა კარგი.

– ხატწმერებისგან გამიგია, ზოგჯერ არის შინაგანი ბრძოლები, რის გამოც, იმ მომენტში მუშაობა შეუძლებელია. თქვენც გქონიათ ასეთი პერიოდები?

– ვფიქრობ, ბრძოლები ყველა ადამიანს აქვს და მათ შორის, მეც. მაგალითად, როცა ხასიათზე არ ვარ, რაიმე მძიმე ცოდვა ჩავიდინე, ან ვინმეზე გაბრაზებული ვარ, ვერ ვხატავ ვერანაირად, ამიტომ ცვდილობ საცდურებს ვერიდო, რადგან ვიცი, მერე ვერ დავხატავ.

– ყველაზე კარგად როდის ხატავთ?

– ზიარება, ტაძარში სიარული, ლოცვა ძალიან მეხმარება. კვირა დღეს, ნაზიარები რომ მოვდივარ, იცით, როგორ მინდა რომ ვხატო? მაგრამ კვირაობით მაინც ძალიან ცოტას ვხატავ.

– პირველად რომელი წმიდანის ხატი დახატეთ და როგორ გახსენდებათ მისი ხატვის პროცესი?

– პირველად, მასწავლებელმა მითხრა, შენ თვითონ შეარჩიე რომელ ხატს დახატავ, ოღონდ ძალიან რთული დასახატი არ იყოსო. წმიდა სიდონიას ძალიან სადა, პატარა ხატი მქონდა. ბავშვობიდანვე, რატომღაც ძალიან მიყვარს ეს წმიდანი და ვიფიქრე, მის დახატვას იოლად შევძლებდი, მაგრამ დაახლოებით, 5 თვე მოვუნდი. მაშინ მივხვდი, რომ ადვილი არ ყოფილა ხატწერა. ვიფიქრე, თუ ამას ამდენი ხანი მოვუნდი, უფრო რთული ხატებისთვის რამდენი დრო დამჭირდება–მეთქი. იმიტომ მოვუნდი დიდხანს, რომ ძალიან ბევრჯერ წავშალე. ზოგ დეტალს თავიდან ვაკეთებ, ზოგჯერ სულ შევცვლი ხოლმე, მერე და მერე ხედავ შეცდომას. უცბად ვერ ნახავ. პედაგოგიც მისწორებდა, მაშინვე კარგი არ გამოვა, საფეხურებით მიიწევ წინ და წინ. ის პირველი ხატი მინდოდა ჩემიანთან ყოფილიყო და ამიტომ ჩემს დას ვაჩუქე.

– რა განცდა ახლავს ყოველი ახალი ხატის დასრულებას?

– შემდეგ წმიდა სერაფიმ საროველის ხატზე დავიწყე მუშაობა. მისი დახატვა ჩემთვის ძალიან რთული აღმოჩნდა. ხატი რომ დავასრულე, გამიხარდა, მოვრჩი–მეთქი, მაგრამ როდესაც მოვიდნენ მის საწაბრძანებლად და ხატი გადავეცი, სახლში ამოსულს, ისეთი სიცარიელე დამეუფლა, ცოტა გამიჭირდა. ეს ალბათ, უფრო ადამიანური განცდაა. ახლა ის ხატი მეტეხის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახელობის ტაძრიდან ოჯახებში დაბრძანდება. შემდეგ რომ მითხრეს, უკვე პირველ ოჯახში მივაბრძანეთო, ის სიცარიელე ისევ შეივსო და მივხვდი, ხატი არ არის იმისთვის, მარტო შენთან იყოს, მასზე მორწმუნეებმა უნდა ილოცონ.

– მუშაობის დროს თუ ფიქრობთ ამაზე?

– ხატწერაში ყველაზე დიდი პასუხიმგებლობა ისაა, რომ წერ ხატს, რომელზეც მერე სხვებმა უნდა ილოცონ. როდესაც ვხატავ, ვფიქრობ, ისეთი ხატი გამოვიდეს, რომ ადამიანს მის წინაშე ლოცვა მოუნდეს.

– როგორც ხატმწერს, რა სურვილი გაქვთ?

– ჩემი ყველაზე დიდი სურვილია, გავძლიერდე ამ საქმეში, რასაც ხელი მოვკიდე. ბოლოს აბო თბილელის ხატი დავხატე, რომელიც წმიდა იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ტაძარს შეწირეს და როდესაც ტაძარში მივდივარ, იმ ხატს პირველ რიგში ამას ვევედრები, გამაძლიეროს, რომ უფრო კარგად შევძლო ხატწერა.

– რა ემოცია გქონდათ, როდესაც თქვენი დაწერილი ხატი ტაძარში პირველად ნახეთ?

– ჩემი დაწერილი ხატი რომ პირველად ვნახე ტაძარში, იმ დღეს ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ დადიოდა, მაგრამ ამ მომენტმა ამპარტავნებაში არ უნდა ჩაგაგდოს.

– სულიერი მოძღვრისთვის თუ გიჩუქებიათ თქვენ მიერ შესრულებული ხატი?

– ჯერჯერობით ვერ გამოვნახე დრო, რომ ჩემი მოძღვრისთვის დავხატო, მაგრამ სულ მაქვს იდეაში, რომ მას ვაჩუქო ჩემი დაწერილი ხატი.

– უფრო როგორ ფერებს არჩევთ?

– მყვირალა ფერები არ მიყვარს, რადგან ხატი სიწმინდეა, ვცდილობ, უფრო მშვიდი ფერები გამოვიყენო.

– რომელი წმიდანის დახატვა გსურთ დიდი სურვილით?

– ძალიან მინდა წმიდა პანტელეიმონისა და მარიამ მეგვიპტელის ხატების შესრულება. ეს 2 წმიდანი განსაკუთრებულად მიყვარს. ღმრთის წყალობით, ალბათ, დავხატავ კიდეც. უბრალოდ, სულ 2–3 წელია, რაც ხატწერა დავიწყე და ჯერჯერობით, ვერ მოვასწარი.

– საერო მხატვრობას აღარ მიუბრუნდებით?

– როცა დრო მაქვს, სულ ვხატავ. ამ საქმეს ვერ შეეშვები ისე, რომ ხელი აიღო და ხატვა აღარ გაინტერესებდეს. ხატწერაში მხატვრობიდან მოვედი, მაგრამ ისე, რომ ხატწერა მივატოვო და მხატვრობაზე გადავიდე, ასეთი აზრები მართლა არ მაქვს და არც მინდა გამიჩნდეს. მაგრამ არც ის მინდა, რომ ხატვა სულ დავივიწყო, ესაც საინტერესო და საჭიროა.

– როგორ ფიქრობთ, მაინც, რა არის ხატწერა?

– სადღაც ამოვიკითხე, ერთხელ ხატმწერები დაობდნენ იმის შესახებ, არის თუ არა ხატწერა ხელოვნება? ერთ აზრზე რომ ვერ შეჯერებულან, მერე მოძღვართან მისულან და მისთვის უკითხავთ. მოძღვარს უპასუხია, რომ ხატწერა არის ღმრთისმსახურება და არა ხელოვნება. ალბათ, მნიშვნელოვანია, ხატმწერს, ეს გააზრებული ჰქონდეს, რომ თავისი საქმით უფალს ემსახურება და უფრო სერიოზულად მიუდგეს, როგორც ღვთისმსახურებას.

განსაცდელის ჟამი 33 წლის ასაკში

goga — Tue, 16 Nov 2010 11:58:56 GMT

ადამიანებს ცოდვის ჩადენა გვიადვილდება, მისი მონანიება კი გვიჭირს. სინანულის გრძნობა – ეს ნიჭია, რომელიც ადამიანმა თავის თავში უნდა აღმოაჩინოს და განავითაროს. მოძღვართან მუდმივი კონტაქტის შედეგად ვსწავლობთ, რა არის საჭირო გადარჩენისთვის და რა არის დამღუპველი ჩვენი სულისთვის. შეიძლება უმნიშვნელო დეტალმაც კი, რომელსაც დიდ ყურადღებას არ ვუთმობთ და მნიშვნელობას არ ვანიჭებთ, დიდ სულიერ ცოდვაში ჩაგვაგდოს. ამ თემებზე წმინდა იოანე ღვთისმეტყველის ტაძრის დეკანოზი, მამა გიორგი (სხირტლაძე) გვესაუბრება.

– მამაო, საეკლესიო სწავლებით, ძველი ცოდვების გახსენება არ შეიძლება, ასეთ დროს ადამიანი უარეს ცოდვაში ვარდება. აგვიხსენით, თუ შეიძლება, რას ნიშნავს ეს?

– ჩვენ უნდა შევზღუდოთ ჩვენი გრძნობები, მეტყველებაც კი. მარტო მეტყველებით, ენით ადამიანი იმდენ ცოდვას ჩადის, რომ დასაღუპად წირავს თავს. ეს ეხება მახსოვრობასაც. ზოგჯერ გავიხსენებთ, გონებაში ამოგვიტივტივდება ძველი ცოდვები და ამის გამო უარეს ცოდვაში ვვარდებით. აღარ არის საჭირო იმ ცოდვების გახსენება, რომლებიც აღსარებაში ვთქვით და მოვინანიეთ. უნდა ვერიდოთ გულის ამღვრევას. ზოგჯერ უმნიშვნელო პრობლემამ შეიძლება წონასწორობა დაგვაკარგვინოს, ჩვენში რაღაც ძრწოლა, ნერვიულობა გამოიწვიოს. ამიტომ უნდა ვეცადოთ, არანაირი ბოროტება და ცუდი მოგონება არ შემოვუშვათ ჩვენს გულებამდე. ეშმაკი იმდენად ჩახლართულ ხერხებს იყენებს ადამიანის საცდუნებლად, რომ წმინდა მამები გვირჩევენ, ვიყოთ ფხიზლად და დიდი სიფრთხილე გამოვიჩინოთ. ცოდვილი მდგომარეობა ადამიანის ბუნების ანომალიაა. იგი ღვთის სამართლიან რისხვას იწვევს. თუმცა ღვთის ნება, ღვთის სამართალი არ არის მეტისმეტად მკაცრი. მაშინაც კი, როცა ის ადამიანს მისი ცოდვების დამსჯელად ევლინება, ღმერთი გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობით მოქმედებს. ერთი ადამიანის, ადამის შეცოდების გამო ცოდვა შემოვიდა წუთისოფელში, ცოდვის შედეგად კი – სიკვდილი. ეს გადავიდა ყველა ადამიანში, რადგან ყველამ შესცოდა. თუ ერთის დანაშაულით ყველას დაედო მსჯავრი, ასევე ერთის სამართლით ყველა ადამიანი გამართლდება სასიცოცხლოდ.

– მამაო, ზოგიერთი ადამიანი ამბობს, რომ სხვისი შენდობის გრძნობა არ აქვს. რას ეტყვით მათ?

– არა განსაჯო, არამედ შეუნდეო, გვეუბნება უფალი. ამქვეყნად შეუმცდარი არავინ არის და თუ ჩვენ არ შევუნდობთ ადამიანებს, არ მივცემთ მონანიების საშუალებას, არ დავუტოვებთ უკან დასახევ გზას, როცა ჩვენ თავად დაგვჭირდება უკან დახევა, დახმარების ნაცვლად უფსკრულში გადავიჩეხებით. ამიტომ არის აუცილებელი შენდობის გრძნობა, რომელიც თითქოს ორმხრივად წვეტიანი მახვილია – თუ არ შეუნდობ, შენც დაიჭრები. ამიტომ, გვახსოვდეს
– შევუნდოთ, რომ ჩვენც შეგვინდოს უფალმა. როგორ შეიძლება ქრისტიანი იყო და შენდობის გრძნობა არ გქონდეს? როგორც ჩანს, ასეთ ადამიანს კიდევ არ სჯერა უფლის, რომელიც გვასწავლის, შეუნდე და აპატიეო. ქრისტეს სიტყვა უმაღლესი ჭეშმარიტებაა. თუ ქრისტესი არ გვჯერა, სხვისას როგორ დავიჯერებთ? ჭეშმარიტ ქრისტიანს პატიების გრძნობა უნდა ჰქონდეს. წმინდა მამები – ანტონი დიდი, მაკარი დიდი, არსენი დიდი და სხვები, რომლებიც უდაბნოებში მოღვაწეობდნენ, მთელი თავიანთი ცხოვრების განმავლობაში ტიროდნენ და შეინანებდნენ საკუთარ ცოდევებს. მათ მარადიული სასუფევლის სასოება ჰქონდათ. მაცხოვრის სიტყვებით რომ ვთქვათ, "ნეტარ არიან მგლოვიარენი გულითა, რამეთუ იგინი ნუგეშინისცემულ იყვნენ". ანუ ნეტარ არიან მგლოვიარენი გულითა და არა – მხიარულნი, გართობისა და ჭამა
–სმის მოყვარულნი, რომლებმაც არ იციან, რომ შეიძლება მომავალში იტირონ. ჩვენც უნდა ვიტიროთ ჩვენი ცოდვების გამო, რათა მოგვეტევოს, მაგრამ არ არის საკმარისის მარტო საკუთარი ცოდვების გამო ტირილი და წუხილი. საჭიროა სხვასაც მივუტევოთ შეცოდებანი. ამპარტავანს ღმერთი ცოდვებს არ შეუნდობს.

– მამაო, აღსარებას ვამბობთ, მაგრამ შეიძლება შემდეგ იგივე ცოდვა კვლავ ჩავიდინოთ. როგორ დავაღწიოთ თავი ამ წრეს?

– სამწუხაროდ, ზოგი ადამიანი ერთსა და იმავე ცოდვას ჩადის, შემდეგ კი ნანობს. ასეთ სინანულს ჯეროვანი ძალა არ აქვს. ამგვარად "მონანიე" ადამიანს ან ღმერთი არ უყვარს, ან რაღაც ბოროტებას მალავს. ეს უნაყოფო სინანული მასვე ანადგურებს. თუ ნანობ, უნდა განახლდე კიდეც, შეიმოსო ახალი სამოსით. თუ არ ნანობ, უნდა აღიარო, რომ მცირედმორწმუნე ხარ. როდესაც ერთსა და იმავე ცოდვას ღეჭავ, მართალია, გაზიარებენ, მაგრამ ჭეშმარიტებას მაინც ვერ ეზიარები. უფალი შენში არ შემოვა. ქრისტიანმა სწორად უნდა განსაზღვროს თავისი დამოკიდებულება ღვთის, მოყვასისა და საკუთარი თავის მიმართ. სწორედ ღვთის, მოყვასისა და საკუთარი თავის წინაშე ვცოდავთ. ჩვენ უნდა გავარჩიოთ, რომელი ცოდვა ვის წინაშე ჩავიდინეთ და ამის მიხედვით უნდა ვთქვათ აღსარებაშიც. არის ცოდვები, რომელთა მონანიებაც შეიძლება და არის ცოდვები, რომლებიც, სამწუხაროდ, შეუქცევადია. სახარებაში უფალი ამბობს, რომ ადამიანებს ყველა ცოდვა მიეტევებათ, გარდა სულიწმინდის გმობისა. ვინც აუგს იტყვის ქრისტეზე, მას მიეტევება, მაგრამ სულიწმინდის აუგი ადამიანებს არც ამ სოფელში და არც იმ სოფელში მიეტევებათ.

– ადამიანებს ხშირად უდგებათ განსაცდელის ჟამი. როგორ უნდა მოვიქცეთ ასეთ დროს, როგორ გავძლიერდეთ?

– ადამიანი ზოგჯერ დიდი განსაცდელის წინაშე აღმოჩნდება და როცა ძალიან გაუჭირდება, ღმერთს იხსენებს, მისი შეწევნის იმედი უჩნდება. ასეთ მდგომარეობაში მყოფი ადამიანი თავის წინ მხოლოდ სიბნელეს ხედავს, მაგრამ შორიდან მაინც უნათებს იმედის ნაპერწკალი. ასეთი რამ ყველას ცხოვრებაში ხდება. ეს განსაცდელი, ეს სულიერი სიბნელე ჩვენი გასავლელია. ჩვენ მაგივრად სხვა ვერ გაივლის, ვერ გადალახავს მას. ხშირად განსაცდელი მაშინ შეგვემთხვევა, ცოდვაში მაშინ ვვარდებით, როცა ის–ისაა, ღმერთს უნდა მივუახლოვდეთ. ხშირად ასეთი რამ ქრისტეს ასაკში (33 წელი იგულისხმება) ხდება ხოლმე, თუმცა შეიძლება ზოგს უფრო გვიან ან უფრო ადრე დაუდგეს განსაცდელების ჟამი. 33 წელი უფრო ორიენტაციისთვის არის აღებული. ასეთი განსაცდელის ჟამს ადამიანმა უნდა დიდჰყოს ღმერთი, ილოცოს და შესთხოვოს მას შველა. ღმერთი მოწყალეა და გვეუბნება: "ითხოვდით და მოგეცეთ თქვენ, ირეკდით და განგეღოთ თქვენ". ჩვენც არ უნდა მოგვერიდოს, არ უნდა დაგვეზაროს ხვეწნა–მუდარა.

თუ ქრისტიანი დეპრესიაშია…

goga — Tue, 16 Nov 2010 11:58:17 GMT

ქრისტიანს მრავალი მოვალეობა გააჩნია როგორც ღმერთის, ისე საკუთარი თავის მიმართ. ბოლო დროს ხშირად გაიგონებთ წუწუნს, დეპრესიაში ვარო. თითქოს ამის თქმა მოდად იქცა. ფსიქოლოგიური კუთხით, დეპრესიას სასოწარკვეთილება, უიმედობა იწვევს. მართლმადიდებლური რელიგიის მიხედვით კი, სასოების, ანუ იმედის დაკარგვა უდიდესი ცოდვაა. სულიერი მამების სწავლებით, ადამიანი ყველაზე დიდ განსაცდელში მაშინ ვარდება, როცა ის ღვთის რწმენას კარგავს, როცა გამოსავალს ვერსად და ვერაფერში ხედავს. სასულიერო პირები მრევლს მოძღვრავენ, რაც შეიძლება ახლოს იყვნენ ეკლესიასთან, თავიანთ სულიერ მოძღვრებთან, რომ სასოება, იმედი არ დაკარგონ. როგორ უნდა ვიხსნათ თავი ამ მძიმე ცოდვისგან, რა უნდა გააკეთოს მორწმუნემ, მამა გიორგი (სხირტლაძე) განგვიმარტავს.

– მამაო, როგორც ვიცით, დეპრესიაში ჩავარდნა დიდი ცოდვაა. რა უნდა გააკეთოს ადამიანმა იმისთვის, რომ ამ მდგომარეობამდე არ მივიდეს?

– სასარგებლოა ხშირი ზიარება. ვინც ხშირად ეზიარება, ამბობს აღსარებას, ინანიებს ცოდვებს, მას ჭეშმარიტად სწამს უფლის. მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი ადამიანი მაინც ჩადის ცოდვებს, მაინც მხიარულია. ვისაც რწმენა აქვს, მას ცუდი განწყობა არ ეუფლება. წმინდა მამები, მათ შორის წმინდა იოანე ოქროპირი, ამბობდნენ, რომ ჭეშმარიტი ქრისტიანი დაღონებული არ უნდა იყოს. თუ ქრისტიანი დეპრესიაშია, ნევროზი აქვს, სულსაც იმძიმებს და სხვებსაც ამძიმებს. მას ისე არ სჯერა უფლის, როგორც უნდა სწამდეს. სათანადოდ არ ლოცულობს ან ამპარტავნებაშია ჩავარდნილი, მოყვასის სიყვარული არ აქვს და სხვისი ხმის გაგონებაც არ უნდა.

– ასეთ მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებს სხვისი შეგონების არ სჯერათ. ფიქრობენ, რომ მათთვის გამოსავალი აღარ არსებობს.

– სიჯიუტე საშინელი ცოდვაა. ქრისტიანს გული მსუბუქი უნდა ჰქონდეს. ზოგჯერ საკუთარ თავსაც ვერ ვიტანთ, ამის კულტურაც კი არ გვაქვს. დეპრესიით, ნევროზით დაავადებული ადამიანი აგრესიულია. ამიტომ ის ვერ იქნება ჭეშმარიტი მორწმუნე. მის სულში დიდი ნაპრალია, საიდანაც უამრავი ბოროტება შემოდის. რაც უფრო მჭიდროდ არის დაკავშირებული ადამიანი ეკლესიური ცხოვრების ღერძთან, მით უფრო მტკიცეა მისი პიროვნება. ხორცი რომ არ აყროლდეს, მარილი სჭირდება. ასევე არის ადამიანიც. თუ სულიწმიდის "მარილმა", მისმა მადლმა არ შეინახა ადამიანის სული, გაიხრწნება. თქვენ ხართ მარილი ცხოვრებისაო, ამბობს სახარება. იქვე ვკითხულობთ, თუ მარილი არ ვარგოდეს, მაშინ რიღათი დამარილდებაო. ჩვენი სულის მარილი ქრისტეს სისხლი და ხორცია. აუცილებლად უნდა დაითესოს სიკეთე. ადამიანმა სული უფლის მცნებებით უნდა დაიმარილოს.

– რატომ არის ეკლესიაში ლოცვა უფრო მადლიანი და ძლიერი, ვიდრე სახლში, უფალი ხომ ყველგან სუფევს?

– ჩვენი დანიშნულება დედამიწაზე სხვა არაფერია, თუ არა ღვთის დიდება. ეს უდიდესი გზაა, რომლის გავლას მთელი ცხოვრება სჭირდება და ჩვენი გასავლელია. მაცხოვრის გზა ქრისტიანულ ერთობაშია, რადგან მხოლოდ ერთ ადამიანს ამ გზის მარტო გავლა გაუჭირდება. სწორედ ამიტომ არის ეკლესიაში ლოცვა ძლიერი. ეკლესია მორწმუნეთა ერთობა და თავშესაფარია. ქრისტესთვის ორი, სამი ან მეტი ადამიანი თუ შეიკრიბება, მათ შორის აუცილებლად იქნება უფალი. ქრისტესთან ერთად სიარული კი დიდი მადლია და ადვილია. მრევლში ყოფნა ადამიანს სრულყოფს, ავსებს. ქრისტეს გზაზე სიარულისას მრევლის წევრები ერთმანეთს ეხმარებიან. "ტვირთი ურთიერთას იტვირთეთ და ესრეთ აღასრულეთ სჯული ესე ქრისტესი", – გვასწავლის უფალი. ყველას შეგვიძლია, სახლში ვისხდეთ და დღე და ღამე ვილოცოთ, მაგრამ ეკლესიაში ლოცვა გაცილებით ძლიერი და მნიშვნელოვანია. იქ თავად ქრისტეა ჩვენ შორის.

– მორწმუნისთვის გალობაც დიდი მადლია?

– რასაკვირველია. კარგია, თუ ნებისმიერი საქმის კეთებისას გულში ხშირად ვიგალობებთ. ამით ღვთის მფარველობას მოვიპოვებთ. ჩვენი ცოდვების გამო ხშირად დაუცველნი ვრჩებით. მფარველი ანგელოზი ისე გვშორდება, ვერც კი ვამჩნევთ. ეშმაკის მარწუხებისგან კი დაგვიცავს გალობა და გულში ლოცვა. ჯობია, ცოტ–ცოტა და ხშირად ვილოცოთ, ვიდრე ერთბაშად ბევრი და იშვიათად. ლოცვები და საგალობლები ზეპირად უნდა ვიცოდეთ, გულში ხშირად ვიმეოროთ. ღმერთი შეისმენს ჩვენს ლოცვას და მუდმივად მისი მფარველობის ქვეშ ვიქნებით.

– როცა ვინმე ლოცულობს და ამ დროს რაღაცას ვეკითხებით მლოცველს, ანუ ვაწყვეტინებთ, ეს რამდენად მართებული საქციელია?

– ლოცვის დროს ადამიანი აუცილებლად უნდა განმარტოვდეს. როცა ლოცვის დროს ოთახში ვინმე შემოდის და მლოცველს ხელს უშლის, მისთვის ეს არის ცუდი, რადგან ამ დროს ანგელოზი რისხდება და შეიძლება განსაცდელში ჩააგდოს ის ადამიანი, ვინც ხელი შეუშალა ღვთისთვის მღაღადებელს. რა თქმა უნდა, ხელის შეშლა მისთვისაც ცუდია, ვინც ლოცვას სწყდება, მაგრამ თუ ლოცულობ და ამ დროს ვინმეს შენი დახმარება სჭირდება, უხეშად არ უნდა მოეპყრა. არ უნდა აგრძნობინო, თითქოს ისე ხარ ლოცვაში ჩაღრმავებული, რომ სხვისთვის არ გცალია. ჯობია, ცოტა ხნით შეწყვიტო ლოცვა, მისცე მოკლე პასუხი და ისევ გააგრძელო, რათა ქრისტიანული მცნება არ დაარღვიო.

– როდის არის შესმენილი ჩვენი ლოცვა უფლისადმი?

– ჩვენი ლოცვა მხურვალე ხდება მაშინ, როცა ღმერთს ახლობლების ჯანმრთელობას და სხვადასხვა უბედურებებისგან დაცვას ვთხოვთ. ლოცვა შედარებით გრილდება, როცა ღმერთს ისეთ რამეს ვთხოვთ, რაც ჩვენთან არ არის დაკავშირებული. ასეთ დროს გვიპყრობს გრძნობა, რომ უფალი განგვეშორა. სინამდვილეში კი ჩვენ დავშორდით ღმერთს. ამიტომ ლოცვა იმ განწყობით უნდა დავიწყოთ, რომ ცოდვილნი ვართ და ცხონება გვჭირდება. ღვთის გარეშე არსებობა არ ძალგვიძს. როცა უფალი დაინახავს, რომ მისკენ დაუოკებლად მივისწრაფვით, მხოლოდ მაშინ მიგვიღებს, როგორც მეზვერე, რომელიც სახარებისეული იგავის თანახმად, მხოლოდ წყალობას ითხოვდა. ზედმეტია იმაზე ლაპარაკი, რომ ღვთის წინაშე რაიმე დამსახურება გვაქვს. ადგილი, სადაც იშვა ლოცვა, არის ადამიანის გული. წმინდა იოანე ოქროპირი ამბობს, "იპოვე საკუთარი გულის კარები და შენც დარწმუნდები, რომ იგია კარები ცათა სასუფევლის". მორწმუნე ლოცვას მთელი გულით უნდა ამბობდეს. მხოლოდ ამ შემთხვევაში იპოვის ეს ლოცვა სწორ გზას და შესმენილი იქნება ღვთის მიერ.

www.sana.ge

გზა მაცხოვრისა - დოკუმენტური ფილმი

goga — Tue, 16 Nov 2010 11:57:12 GMT

ინფორმაცია ფილმზე:
დასახელება: გზა მაცხოვრისა
გამოშვების წელი: 2002
ჟანრი: დოკუმენტური
რეჟისორი: მიხო ბორაშვილი
გამოშვებულია: კომპანია ”ქართული ტელეფილმი”

ფილმის შესახებ: ფილმი მოგვითხრობს საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში დაცულ უძველეს ქართულ ჭედურ ხატებზე გამოსახული მაცხოვრის გავლილ გზაზე შობიდან ამაღლებამდე.

ფაილი:
ხარისხი: DVDRip
ვიდეო: PAL 16:9 (720x576) VBR
აუდიო: ქართული AC3, 3/2+LFE ch, 448Kbps
ზომა: 786 მბ
ხანგრძლივობა: 00:51:27
გახმოვანება: ორიგინალი (ქართული)

გადმოწერე

"უფალი თვითონ მიგვიყვანს იქ, სადაც საჭირონი ვართ"

goga — Tue, 16 Nov 2010 11:49:43 GMT

ღვთის მადლით, უახლოეს მომავალში, კიდევ ერთი უძველესი ქართული ეკლესია სიცოცხლის სუნთქვას შეიძენს და საუკუნეების მანძილზე, ნანგრევებად ქცეულ ნატაძრალზე აღდგენილ წმიდა სავანეში, წირვა–ლოცვა აღევლინება. ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახელობის კომპლექსი შიდა ქართლის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, თბილისიდან ჩრდილოეთით, დაახლოებით, 55 კმ–ის დაშორებით მდებარე, სოფელ დავათის თავზე, ტყით დაფარულ მთის წვერზე მდებარეობს.

ცნობილია, რომ 1980–იან წლებში დაწყებული რესტავრაცია ცნობილი მიზეზების გამო შეწყდა 1990 წელს. როდესაც ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა აღდგენითი სამუშაოები განაახლეს, მალევე, 2003 წელს, სოფელში თბილისელი მღვდელი, წმიდა ბარბარეს სახელობის ტაძრის წინამძღვარი, დეკანოზი მაქსიმე (ფაიქიძე) დასახლდა და ეკლესიის მშენებლობაზე ზრუნვაც იტვირთა. კომპლექსი დღეს უკვე დასრულებულია, ამჟამად ტაძრის გალავნის მშენებლობა მიმდინარეობს. ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის შობის სახელობის უძველესი ეკლესია განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმითაც, რომ მის ერთ–ერთ კედელში 1985 წელს, ტაძრის არქეოლოგიური შესწავლისას, მიკვლეულ იქნა სტელა, რომელზეც ამოკვეთილი წარწერა, ქართული ანბანის ერთ–ერთ უძველეს ნიმუშად არის მიჩნეული. მეცნიერთა აზრით, დავათის სტელა შესრულებულია მე–4 საუკუნეში, 367 წელს და ესაა პირველი ანბანი, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია. ასომთავრული წარწერით შემკული ქვასვეტის ნაწილი ახლა ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმშია დაცული. ეკლესიის განახლების შესახებ საუბარი, თავად ამ მადლიანი საქმის აღმსრულებელს, დეკანოზ მაქსიმეს (ფაიქიძე) ვთხოვეთ.

– მამა მაქსიმე, გვიამბეთ, როგორ მოხვდით დავათში, სადაც სახლი შეიძინეთ და დასახლდით კიდეც.

– მე და ჩემს მეუღლეს, თბილისის შემოგარენში, უფრო მთიან ადგილზე, გვინდოდა პატარა მყუდრო სახლი შეგვეძინა. ჩვენ ერთადერთი შვილი გვყავს გარდაცვლილი, სხვა არავინ დაგვრჩა, ამიტომ გადავწყვიტეთ, ვილოცოთ და ამ საქმეს მივუძღვნათ თავი. სხვა სოფლებში ვნახეთ ადგილები, მაგრამ არსად არ მოგვეწონა. მერე გაზეთში წავიკითხეთ, რომ სოფელ დავათში იყიდებოდა ადგილი. წავედით, დავათვალიერეთ და იქაურობა ძალიან მოგვეწონა. საოცარი სოფელია. ძალიან კარგი მდებარეობა აქვს. ირგვლივ ტყეა. მაშინ არ ვიცოდით და თურმე ხალხიც ძალიან კარგი ყოფილა, ალალი, წესიერი. ქურდობა და ღალატი იქ გამორიცხულია. სულ 120 კომლი ცხოვრობს, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში არაფერი დაგეკარგება. მიუხედავად იმისა, რომ მთის პირობებში დიდი შემოსავლები არ აქვთ, მაინც შრომითა და წვალებით ირჩენენ თავს და სხვისას არაფერს მიითვისებენ.

– სოფელში მდებარე ეკლესიის შესახებ იქაურებმა თვითონ გითხრეს?

– მაშინ იქ მდებარე ეკლესიის შესახებ ჩვენ არაფერი ვიცოდით. ჩემმა მეუღლემ იკითხა, სოფელში ტაძარი ხომ არ არისო და მერე გვიამბეს ეს ისტორია, რომ არსებობდა, დიდი ხნის წინ აღმოჩენილი ეკლესიის ნანგრევები, რომლის აღდგენაც სოფლის მაცხოვრებლებს ადგილობრივი ძალებით დაეწყოთ. დავინტერესდით, წავედით, დავათვალიერეთ ნატაძრალი და რადგან უკვე დაწყებული ჰქონდათ აღდგენა, გადავწყვიტე, რომ მისი მშენებლობის საქმეში მეც ჩავრთულიყავი. შემახვედრეს გია ოდიშელიძეს, ვინც ამ საქმეს ხელმძღვანელობდა. ძალიან კარგი ადამიანია. დავათში სახლი აქვს, მაგრამ ოჯახით დიღომში ცხოვრობს. მან მითხრა, ჯერჯერობით, რაც შევძელი, ეს არის, ნელ–ნელა მივყვები და რაც შემეძლება, გავაკეთებო. მშენებლობას აკონტროლებდა მაშინდელი კულტურის ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მთავარი სამმართველო. მათ გაუკეთებიათ პროექტი, სადაც ტაძრის ძველი სახე აღდგენილია და კარგად ჩანს, ძველი ტაძრიდან ნანგრევებში რა იყო დარჩენილი, რა უნდა მიმატებოდა და როგორ. იმ დღიდან ჩავერთე მეც და ორივენი ერთდროულად ვაკეთებდით, მე ჩემი სახსრებით, გია – თავისით. ეს იყო 2003 წელს. ჩემი სახლიდან ტაძრამდე ზუსტად 1 კმ მანძილია.

– პირველად, რა მდგომარეობაში დაგხვდათ ნატაძრალი, რა ნაგებობები იყო იქ გადარჩენილი?

– ტაძარი 3 ნავიანი ბაზილიკაა. ჩრდილოეთის ნავი უკვე აღდგენილი ჰქონდათ. ცენტრალური, ტაძრის მთავარი ნაწილი და სამხრეთის ნავი დანგრეული იყო. აღსადგენი იყო ასევე, კოშკიც, რომელიც თავიდან სამრეკლო გვეგონა. შემდეგ, როდესაც ეკლესიის ისტორიას გადავხედეთ, აღმოჩნდა, რომ ის განდეგილი ბერებისთვის დასაყუდებელი კოშკი ყოფილა. 2 სართულიანია. მეორე სართულზე კიბით არის ასასვლელი, სადაც შეუძლია ადამიანს ლოცვად დადგეს. არქეოლოგების ვარაუდით, ტაძარი მე–6 საუკუნისაა და იმ დროიდან მოყოლებული, ეტყობა მრავალჯერ აღუდგენიათ. სავარაუდოდ, ტაძარი თემურ–ლენგის შემოსევების დროს რომ დანგრეულა, მას მერე არავის აღუდგენია. ამდენი ხნის მანძილზე, ნანგრევებს მიწა, ფოთლები რომ დაედო, ფაქტობრივად, ტაძარი დაფარული იყო და პატარ–პატარა კედლის ნაშთებიღა ჩანდა. არქეოლოგებს რომ გაუთხრიათ, 2 მეტრამდე მიწა შემოუცლიათ და საძირკველიც გამოჩენილა. საბოლოო დანგრევის შემდეგ, ტაძარი რომ ვერ აღუდგენიათ, იმავე ნატაძრალზე მიუშენებიათ პატარა ბაზილიკა, დარბაზული ტიპის ეკლესია, სულ 12 კვ. მეტრის, რომელსაც თავისი საკურთხეველი, ტრაპეზი, ყველაფერი ჰქონია, მაგრამ ისიც დანგრეული იყო. ამ ფონზე დავიწყეთ მუშაობა, მაგრამ ინტენსიურად ვერა, რადგან ისეთი ადგილია, თუ სერიოზულად გაწვიმდა, მანქანა ვეღარ ადის. ტყის თიხნარი მიწაა და ტრანსპორტი ცურავს. მშრალში კი ყველანაირ მანქანას შეუძლია მისვლა.

– ამჟამად მშენებლობა რა ეტაპზეა?

– 2003 წლის მერე ვაშენებთ და დღეს უკვე ტაძარი დასრულებულია, უბრალოდ, დასუფთავებაღა სჭირდება. დასრულებულია ბერების სახლიც, სადაც შეიძლება ბერების ცხოვრება, თუმცა, კეთილმოწყობა და ტაძრის ირგვლივ გალავნის მშენებლობა ჯერ კიდევ მიმდინარეობს, რის შემდეგაც უკვე აშენდება კარიბჭე.

– ბერების საცხოვრებელი ახსენეთ, მონასტრის დაარსებასაც აპირებთ?

– მონასტრის დაარსების იდეა პატრიარქს ეკუთვნის. როგორც კი ეს საქმე დავიწყეთ, მივედი უწმინდესთან და ტაძრის მშენებელობის შესახებ ყველაფერი მოვუყევი. მან ძალიან გაიხარა და მითხრა, კარგი იქნება, მანდ რომ მამათა მონასტერი დაარსდეს და თუ საშუალება არის, ქვემოთ, სოფელში – დედათა მონასტერიო.

– დედათა მონასტრის მშენებლობაც უკვე დაგეგმილია?

– დედათა მონასტრის მონაზვნების საცხოვრებელი დამთავრებულია. ტაძრის მშენებლობას მომავალი წლიდან ვაპირებთ. გვინდა, კვეტერას ტაძრის ასლი გავაკეთოთ. დედათა მონასტრიდან, ღვთისმშობლის ტაძართან, სადაც მამათა მონასტერი იქნება, გზა ადის. მათ შორის მანძილი, დაახლოებით, 1 კმ–ია. მეუფის გადაწყვეტილებით, დედათა მონასტრის ტაძარი სოფელსაც მოემსახურება. ერთი მხრიდან დედებისთვის იქნება კარგად მისადგომი, მეორე მხრიდან სოფლის მოსახლეობა შემოვა ტაძარში და წირვა–ლოცვას დაესწრება. განსაკუთრებით დიდი ძალა აქვს პატრიარქის კურთხევას. მისი კურთხევით დაგვირგვინდა ეს ყველაფერი, თორემ შეიძლებოდა, მშენებლობა 15 წელიც ვერ დასრულებულიყო.

– ადგილობრივი ეპარქიის მიტროპოლიტს რა შთაბეჭდილება დარჩა, როდესაც ეკლესია–მონასტრის მშენებლობა მოინახულა?

– ჩემს იქ ყოფნაში, შარშან, პირველად ამობრძანდა წილკნისა და დუშეთის მიტროპოლიტი, მეუფე ზოსიმე (შიოშვილი) და აღფრთოვანებული დარჩა, ძალიან გაიხარა, მოეწონა ყველაფერი. პარაკლისი გადაიხადა, დაგვლოცა და მისი კურთხევით, მშენებლობის ტემპიც გაიზარდა.

– ტაძრის კურთხევის დღე თუ არის დადგენილი?

– კურთხევის დღე ჯერ არაა დადგენილი. უახლოეს ხანებში შევხვდებით მეუფეს და გაირკვევა, როდის იქნება ტაძრისა და მონასტრის კურთხევა.

– მშენებლობის ხარჯები ვინ გაიღო? ალბათ, ადგილობრივი მოსახლეობაც მონაწილეობდა.

– ადგილობრივ მოსახლეობას არ აქვს იმდენი შესაძლებლობა, რომ სერიოზული ხარჯები გაეღო. ერთადერთი, ნუგზარ მაღალაშვილია, ოჯახით გერმანიაში წასული, რომელმაც 500 დოლარი გამოგზავნა ეკლესიისთვის. ჩემი ახლობლებიდან არიან ისეთები, ვინც სერიოზული თანხები გაიღეს, მაგრამ მათ არ სურთ ვინაობის გამხელა. ასევე აქაური მრევლი, ეკლესიაც მეხმარებოდა. რამდენჯერმე მომიგროვეს თანხა, ვისაც რისი საშუალება ჰქონდა. საკუთარი ხარჯებით, ადგილობრივმა მაცხოვრებელმა, რობერტი ოდიშელიძემ 2 ფუთიანი ზარი ჩამოასხმევინა, რაც დიდი შემოწირულობაა. ძალიან კარგი ზარია. სხვებმა, მაღალაშვილებმა, ნიკა ოდიშელიძემ, ჩემმა კარის მეზობელმა ხატები შემოსწირეს ტაძარს. ასევე, გოგონებმა თამარმა და ნანამ დააწერინეს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატი. ყველა ცდილობს, ტაძარს რაღაცით შეეწიოს. ღმერთმა ყველას შეუწიროს და წყალობა და მადლი მისცეს. მშენებლობაში, ფიზიკურ მონაწილეობას, ძირითადად, ადგილობრივი მოსახლეობა იღებდა. მუშებისთვის, შეძლებისდაგვარად, საჭმელიც მოჰქონდათ იქაურებს. თბილისიდან მარტო ხელოსნები მიმყავდა. ქვის დაწყობას თავისებური წესი აქვს. იმ რაიონში, საუკეთესო ქვის დამწყობი არის ილია ჩოლიაშვილი, სოფელ ბულაჩაურიდან, რომელმაც დაამთავრა ტაძარი, მაგრამ მხედველობის გამო, გალავანზე და სხვა ნაგებობებზე მუშაობა ვეღარ შეძლო და ახლა მის მაგივრად თბილისიდან წაყვანილი ხელოსანი მუშაობს.

– ტაძრის აღდგენა–განახლება რა მასალით მოხდა?

– როგორი ქვითაც იყო ნაშენები ძველი ტაძარი, ისეთივე მოზრდილი რიყის ქვებით დავასრულეთ მისი მშენებლობა. გალავანიც, რომელიც 150 მეტრი სიგრძისაა, ისეთივე ქვით კეთდება.

– მამა მაქსიმე, ლაფანაანთკარის საკრებულოში, საუკუნეების მანძილზე არცერთ სასულიერო პირს არ უმოღვაწია. თქვენ ბრძანდებით პირველი ღვთისმსახური, ვინც იმ ხეობაში ფეხი დაადგა და ღმრთის მადლით, მალე პირველი ტაძარიც ამოქმედდება. საინტერესოა, ადგილობრივი მოსახლეობა როგორ შეხვდა სასულიერო პირის გამოჩენას?

– აღფრთოვანებით. ძალიან უხარიათ, რომ მათთან სასულიერო პირი დასახლდა. მათ აქვთ საოცარი რწმენა. შეიძლება, კლასიკური გაგებით, ეკლესიურები ვერ იყვნენ, მაგრამ თავისებურ პატივისცემასა და კრძალულებას გამოხატავენ ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახელობის ტაძრისადმი. მის სიახლოვეს, ირგვლივ, დაახლოებით 1 კმ–ს რადიუსში, რაც არ უნდა გაუჭირდეთ, ხეს არ მოჭრიან. იციან რომ ეკლესიის ტერიტორიის სიახლოვეს ხე არ უნდა მოჭრან. თავისებურად პატივს მიაგებს ტაძარს. გარდა ამისა, 21 სექტემბერს, ტაძრის დღესასწაულზე, ღვთისმშობლობას, ამ სოფლიდან ვინც კი წასულა, ზოგი ქართლში ცხოვრობს, ზოგი – კახეთში, ყველა მოდის და დღესასწაულს იქ აღნიშნავს. შესაწირს გაიღებენ, საკლავს კლავენ. რაც მთავარია, ამ ყველაფერს გულითა და სულით აკეთებენ. ტაძრიდან მოშორებით მაგიდებია გაწყობილი, სადაც კულტურულად ტრაპეზობენ. მონასტრის გახნის მერეც არავინ დაუშლის ამას. ეკლესია არ კრძალავს, დღესასწაულზე დღესასწაულობაა საჭირო. ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, რომ იქ ან ჩხუბი მომხდარიყოს, ან ვინმე დაეჭრათ. ადგილობრივ მოსახლეობას ერთი სული აქვს, როდის გაიხსნება ტაძარი. ისინი მოწყურებულები არიან წირვა–ლოცვას. ბევრნი არიან მოსანათლები და ჩვენც, ყველანაირად ვცდილობთ, რაც შეიძლება მალე მოვაგვაროთ ეს პრობლემა.

– გამომდინარე იქიდან, რომ ტაძარი ჯერ არ არის გახსნილი, საღმრთო საიდუმლოებებს ვერ აღასრულებთ?

– სანამ ტაძარი არ ეკურთხება ნათლობასა და ჯვრისწერას ვერ ვასრულებთ. ისე, მეუფე ზოსიმესგან მაქვს კურთხევა, ადგილობრივი მაცხოვრებლების სურვილის შემთხვევაში, ვაკურთხო სახლები, გადავიხადო პარაკლისები და პანაშვიდები. რამდენიმე შემთხვევა მქონდა კიდეც სახლის კურთხევისა. საფლავიც მაკურთხებინეს. წესის აგებაზეც დამიძახეს ოჯახში, სადაც პანაშვიდიც გადავიხადე.

– მამაო, იმ წმიდა ადგილას ლოცვისას, ალბათ, განსაკუთრებული მადლიც იგრძნობა.

– როცა იქ ვარ, ჩემთან სახლში, პარაკლისს და პანაშვიდს ყოველდღე ვიხდი. კვირაში ერთხელ, ყოველ ხუთშაბათს, როდესაც ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის პარაკლისს ვატარებთ, თვითონ დედაღვთისმშობელი ბრძანდება იქ და ის შეგვეწევა. მეუფე რომ ამობრძანდა, დადიოდა და ამბობდა, დედა ღვთისმშობელო, რამდენი ხანი გველოდი, რომ აქ მოვსულიყავით და ტაძარი აღგვედგინაო. 500 წელია, იქ წირვა არ ყოფილა. ხომ წარმოგიდგენიათ, იმ ნანგრევებსა და ტაძარში რამდენი მადლია დავანებული. უწმინდესი ამიტომ ეუბნება ყველას, ამხელა ტაძრების აგება კარგია, მაგრამ უმჯობესია, აღვადგინოთ ძველი, სადაც ჩვენს წინაპრებს ულოციათ და მათი დიდი მადლი ტრიალებსო.

– ეკლესიის გახსნაზე პატრიარქიც მობრძანდება?

– ტაძრის გახსნაზე, რა თქმა უნდა, ჩვენ მოვიპატიჟებთ უწმინდესს, მაგრამ თვითონ როგორც შეძლებს, ისე მოიქცევა.

– ტაძრის კურთხევის შემდეგ, იქ საეკლესიო ცხოვრებას თქვენ უხელმძღვანელებთ?

– ეს საკითხი, საბოლოოდ, მიტროპოლიტ ზოსიმეს კურთხევით გადაწყდება. თუმცა, მე რომც არ დამნიშნონ ეკლესიის წინამძღვრად, იქაურობას ყურადღებას მაინც არ მოვაკლებ და რაც დაჭირდებათ, ყველანაირად დავეხმარები.

– მამა მაქსიმე, მაინც, როგორ აფასებთ ამ ფაქტს, რომ ისეთ ადგილას მოგიწიათ დასახლება, სადაც უძველესი ეკლესია–მონასტრის აღდგენის შესაძლებლობა მოგეცათ?

– უფალი თვითონ მიგვიყვანს იქ, სადაც საჭირონი ვართ. მთავარია დავემორჩილოთ მის ნებასა და განგებულებას. ვერ ვიტყვი, რომ ღმერთმა მე გამომირჩია–მეთქი, მაგრამ ზოგადად, ყოველი ადამიანი რაღაც ღვაწლისთვისაა გამორჩეული. ჩემს მხრებზე ამ საქმის აღება და ტვირთვა, რა თქმა უნდა, უფლისგან უდიდესი მადლი და წყალობაა, ამისთვის ვმადლობ ღმერთს. იმაში დარწმუნებული ვარ, როდესაც იქ წირვა–ლოცვა ჩატარდება, მთელს საქართველოს მადლი და წყალობა დამატებით მოეფინება, რადგან ის არის უძველესი და ძალიან მადლიანი ადგილი. აღნიშნული ტაძარი ერთ–ერთი უძველესია საქართველოში და თან ასეთი მნიშვნელოვანი. მოგეხსენებათ, არქეოლოგიური გათხრებისას, იქ აღმოჩნდა სტელა, ასომთავრული წარწერით შემკული ქვა, რომელზეც ამოკვეთილი წარწერა ქართული ანბანის ერთ–ერთ უძველეს ნიმუშად არის მიჩნეული. მთავარანგელოზებს, მიქაელს და გაბრიელს ხელთ უპყრიათ ეტრატი, რომელზეც შესრულებულია 37 ასოიანი ქართული ასომთავრული ანბანი. არქეოლოგების განმარტებით, ესაა ქვაში გამოხატული, ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისა.

www.sana.ge

რატომ გვჭირდება სულიერი მოძღვარი?

goga — Tue, 16 Nov 2010 11:46:44 GMT

ხშირად არაეკლესიური ადამიანები სვამენ კითხვას: ვინ არის სულიერი მოძღვარი? რაში მჭირდება მისი დახმარება უფალთან საუბრისას? მთავარია, რომ მწამს. ღმერთი ხომ ყველაფერს ხედავს, მაშ, რაღად მინდა დამხმარე მასთან ურთიერთობისას, რატომ უნდა გადავუშალო უცხო პირს ჩემი სულის დაფარული ზრახვები? ასეთ ადამიანებს ავიწყდებათ, რომ ადამიანი არა მარტო ხორცისაგან და ამქვეყნიური სურვილებისაგან შედგება, არამედ მას აქვს ღვთის მიერ ნაბოძები სული, იგი უფალმა თავის ხატად და მსგავსად შექმნა და ეს მსგავსება რომ არ დაიმცროს, მას სჭირდება საკუთარ სულზე ზრუნვა. მაგრამ კაცს თავისთავად, ღვთის გარეშე, არ შეუძლია სულიერ წარმატებას მიაღწიოს. მას აუცილებლად სჭირდება „ხელმძღვანელი". ის, ვინც დაარიგებს, უხელმძღვანელებს მის სულიერ ცხოვრებას. ასეთი პიროვნება კი უნდა იყოს სულიერი მოძღვარი, რომელსაც მორწმუნე მიმართავს არა მარტო აღსარების, არამედ სწავლებებისთვისაც. ადამიანი უნდა შეეცადოს, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ჰყავდეს სულიერი მოძღვარი, მას გადაუშალოს თავისი ცოდვილი ფიქრები, უძლურებანი და ცდუნებები, იცხოვროს მისი რჩევა-დარიგებებით; აი, მაშინ დაიმკვიდრებს იგი ცათა სასუფეველს.

უახლოესი ხელმძღვანელის გარეშე შეუძლებელია, წმიდად იცხოვრო ამქვეყნად. მაგრამ ის, ვინც მხოლოდ ახლა იწყებს ეკლესიურ ცხოვრებას, სვამს კითხვას: კი მაგრამ, სად შეიძლება ვიპოვო სულიერი ხელმძღვანელი, განა შესაძლებელია დღეს კარგი მოძღვრის პოვნა, ყველა ხომ ერთნაირი არ არის? ასეთი ადამიანებისთვის პასუხი, ერთი შეხედვით, ძალიან მარტივი და ამასთან, ღრმაა: თქვენ იპოვით მათ ეკლესიაში, იქ, სადაც სულიწმიდა მათ ქრიტეს ცხოვართა მწყემსად აყენებს. შესთხოვეთ უფალს, საჭიროების ჟამს მოგანიჭოთ კეთილმოსურნე სულიერი მოძღვარი, და შემდეგ უკვე თქვენი თხოვნის გარეშე იგი მანუგეშებელ სიტყვას გაუწყებთ. უფლის სული ასწავლის მას, რა და როგორ გითხრათ; თქვენ მისგან იმას გაიგებთ, რაც სულიერად გესაჭიროებათ და ღვთივსათნოა უფლისათვის და სულ მალე იგრძნობთ, რომ თქვენში უფლის მადლი დაივანებს...

ქრისტიანისთვის უდიდესი ბედნიერებაა ღირსეული მოძღვრის პოვნა, რომელიც უფლის წინაშე თავისი სამწყსოს სულიერი ცხოვრების პასუხისმგებლობას იტვირთავს, თვალყურს ადევნებს მის სულიერ ზრდას, უხელმძღვანელებს მისი ცხოვრების ყველა შემთხვევას და ამ ხელმძღვანელობით სათნოებების გზაზე დააყენებს, რომელსაც საუკუნო ცხოვრებაში მივყავართ.

ქრისტიანისთვის, რომელსაც სულიერი მოძღვარი ჰყავს, მის წინაშე მდგარი ცხოვრებისეული პრობლემების გადაწყვეტის გზა სრულიად განსხვავებულია, ვიდრე „მიწიერი" ადამიანებისათვის, რომლებიც რწმენის გარეშე, ეკლესიის მიღმა ცხოვრობენ და ამიტომ ხშირად იბნევიან... როდესაც ასეთი არაეკლესიური ადამიანების წინაშე სხვადასხვა ცხოვრებისრული პრობლემები დგება, ისინი იძულებულნი არიან, გადაწყვიტონ ეს პრობლემები მარტო, უფლის დახმარების გარეშე; ასეთნი მხოლოდ თავიანთ საკუთარ გონებას, ცხოვრებისეულ გამოცდილებას, ან ისეთივე ადამიანის რჩევებს ეყრდნობიან, როგორებიც თავად არიან: არაეკლესიური ხალხის. როგორც წესი, ასეთ შემთხვევებში პრობლემები გადაუჭრელი რჩება, ან მათი გადაჭრა არანაკლებ პრობლემებს იწვევს. ეს იმიტომ ხდება, რომ ყველა უბედურების მიზეზი და პრობლემა თავად ურწმუნო ადამიანშია; ცხოვრების განმავლობაში დაგროვილი ცოდვების შედეგად მისი სული უფლისგან განცალკევებულია და შინაგანი სულიერი ჰარმონია დარღვეული აქვს.

თუ ავტომობილის ძრავაში მანქანის ზეთის ნაცვლად მზესუმზირის ზეთს ჩაასხამთ, ის გაფუჭდება. თუ ნაძვის ხის ნათურას, რომელიც 12 ვოლტზეა გათვლილი, 220 ვოლტზე ჩართავთ, ის „გადაიწვება". იმიტომ, რომ ძრავისა და ნათურას შემქმენელებმა ისე შექმნეს ისინი, რომ წინასწარ გამოთვალეს თავიანთი ქმნილებებისთვის მუშაობის განსაზღვრული რეჟიმი, რომლის დარღვევაც მათ მწყობრიდან გამოსვლას იწვევს. ასევეა უფალიც, რომელმაც შექმნა კაცი, მისცა მას თავისი მცნებები როგორც ცხოვრების წესები, რომელთა აღსრულებითაც ადამიანი თავის სულს „ნორმალურ", ჰარმონიულ მდგომარეობაში ინარჩუნებს. თუ გონიერ ადამიანს ტელევიზორი გაუფუჭდა, იგი დასახმარებლად განსწვლულ ხელოსანს მიმართავს, ისეთს, რომელმაც იცის, როგორ გააკეთოს ეს ტელევიზორი. უგუნური კი პირიქით - თავად დაიწყებს მიკროსქემაში ჩხირკედელაობას ან მეზობელს მოუხმობს, რომელიც სპეციალისტი კი არ არის, არამედ მხოლოდ ეხმარება პატრონს, კიდევ უფრო გააფუჭოს ტელევიზორი. ამის მსგავსად, „მიწიერი" ადამიანები, რომლებიც საკუთარი ცოდვების შედეგად ცხოვრებისრულ პრობლემენს ეჯახებიან, ცდილობენ, ისინი თავად გადაწყვიტონ ან უფრო უარეს გზას ეძებენ - ისინი მირბიან „მეზობლებთან" - ჯადოქრებთან, ექსტრასენსებთან, მკითხავებთან. შედეგი უკიდურესად სავალალოა. ქრისტიანს, რომელიც ცდილობს, დაიცვას უფლის მცნებები, სულიერი სიმშვიდე და სუფთა სინდისი აქვს, მის გარეგნულ ცხოვრებაში მომხდარი ამბები ვერ არღვევენ მის შინაგან ჰარმონიას, არამედ პირიქით, მისი სულის კიდევ უფრო მეტად სრულყოფას ემსახურებიან. ისევე, როგორც ცეცხლი და წყალი აწრთობს რკინას და მას სპილენძზე უფრო ძლიერს ხდის.

მართლმადიდებელი ქრისტიანი, რომელიც რაიმე ცხოვრებისეულ პრობლემას შეეჯახება, რჩევისთვის მოძღვართან მიდის, მან იცის, რომ იგი პასუხს თავის კითხვაზე არა უბრალოდ ჩვეულებრივი მოკვდავისგან ითხოვს, რომელიც თუნდაც მართალი და სულიერად გამოცდილი იყოს, არმაედ ღვთისგან, რომელიც ხედავს მის რწმენას და მოძღვრის მეშვეობით მას რჩევასა და კურთხევას აძლევს. როდესაც ქრისტიანი მოძღვრისგან რაიმე საქმეზე კურთხევას მიიღებს და არ დაეჭვდება მის სისწორეში, არამედ მას მორჩილად აღასრულებს, უფალი დაუყოვნებვლივ გაუწვდის ასეთ კაცს თავის მადლმოსილ დახმარებას. ეკლესია მამათა ბაგეებით გვაუწყებს: „მიანდე შენი გული სულიერი მოძღვრის მორჩილებას და უფლის მადლი დაივანებს შენში!"

წმიდა მამათა ამგვარი დარიგებების მიუხედავად, რეალურ ცხოვრებაში სულიერი ცხოვრების დამწყები ქრისტიანისათვის მაინც ძალიან ძნელია მოძღვართან მისვლა. მას სჭირდება ისეთი სულიერი ხელმძღვანელი, რომელთანაც დაუფარავად აღიარებს ცოდვებს, ყოველგვარი ეჭვისა და მიწიერი სირცხვილის გარეშე გადაუშლის მას გულს. სწორედ ამიტომ ხშირად ასეთი ადამიანები სვამენ კითხვას: როგორ ვიპოვოთ კარგი სულიერი მოძვარი?

- ეკლესია ქრისტიანს ანიჭებს უფლებას, თავად ამოირჩიოს საკუთარი სულიერი დამრიგებელი. შესანიშნავია, თუ იგი გახდება მახლობელი ტაძრის მოძღვარი, მაგრამ, რადგან თითოეული ქრისტიანის სულის მოწყობილობა უკიდურესად ინდივიდუალურია, მოძღვრები კი ხასიათის მიხედვით, ასევე სულიერი გამოცდილებებითაც განსხვავებულები არიან, ამიტომ ძალიან მნიშვნელოვანია ისეთი მოძღვრის პოვნა, რათა ქრისტიანსა და მის მიერ არჩეულ მოძღვარს შორის სულიერი კონტაქტი დამყარდეს, ურთიერთგაგება და სულიერი ნდობა წარმოიშვას. ასეთ დროს სულიერი ხელმძღვანელობა კეთილ ნაყოფს გამოიღებს.

აი, რამდენიმე პრაქტიკული რჩევა მას, ვისაც სურს, შესაფერისი სულიერი ხელმძღვანელი იპოვოს:

თავდაპირველად მხურვალედ ილოცეთ უფლისადმი, სთხოვეთ მას, მოგანიჭოთ კეთილგონიერი და კარგი სულიერი დამრიგებელი. გახსოვდეთ: როგორც ითხოვთ, ისე მოგეცემათ. წადით უახლოეს ტაძარში, ღვთისმსახურების დროს ყურადღება მიაქციეთ მღვდლებს. შეეცადეთ, გულით იგრძნოთ, რომლის მიმართ უფრო მეტადაა იგი კეთილგანწყობილი. მიდით ამ მოძღვართან აღსარებაზე, მოინანიეთ ცოდვები, დასვით ყველა ის კითხვა, რომელიც გაწუხებთ (მხოლოდ შეეცადეთ, არ ილაპარაკოთ ამაოდ, არამედ გარკვევითა და ნამდვილად მნიშვნელოვან საკითხებზე).

მიუხედავად იმისა ყურადღებით თუ გულგრილად, თანაგრძნობით თუ გულითადადაა განწყობილი თქვენდამი მღვდელი, თავად განსაზღვრეთ - მიანდობთ მას თქვენს პრობლემებს, თუ მხოლოდ რიგითი აღსარებით შემოიფარგლებით და შემდეგ სხვა მოძღვრის ძიებას განაგრძობთ?! მაგრამ თუ მიენდეთ მას და მისგან მიიღეთ რჩევა და კურთხევა, მაშინ წმიდად აღასრულეთ იგი, როგორც თავად უფლისაგან მოცემული სიტყვა და ნუ ირბენთ შემდეგ ერთი მოძღვრიდან მეორესთან თქვენთვის არმოსაწონი დარიგებების შეცვლის იმედად. ყველა მოძღვრის სახით თანაბრად მოქმედებს ერთი და იგივე ქრისტე და ამიტომ ორჯერ მიმართვა ერთი და იგივე საკითხით სხვადასხვა მოძღვრებთან, ცოდვაა (თუ, რა თქმა უნდა, თავდაპირველადვე თქვენ კონკრეტული კურთხევა მოგცეს, როგორ უნდა მოქცეულიყავით). მაგრამ ეს არ გაწყობდათ და წახვედით სხვა მოძღვართან, ეს არ არის მიზანშეწონილი.

თუ ახლომდებარე ტაძარში ვერ იპოვით მოძღვარს, რომელსაც თქვენი სულის ხელმძღვანელობას მიანდობთ, ნუ წარიკვეთთ სასოს, ნელ-ნელა, როდესაც ტაძარში უფრო ხშირ სიარულს დაიწყებთ, ურთიერთობაში შეხვალთ სხვა მართლმადიდებელ ქრისტიანებთანაც, გაიგებთ, რომელ ტაძარში რომელი მოძღვარი სარგებლობს მრევლის სიყვარულით და თქვენი შესაძლებლობები, რომ იპოვოთ სულიერი ხელმძღვანელი, მნიშვნელოვნად გაიზრდება.

მაგრამ თუ მორწმუნე ვერ აღმოაჩენს გამოცდილ მოძღვარს და ძალაუნებურად იმ მოძღვართან ივლის, რომელიც გარემოებათა გამო ახლო-მახლო იმყოფება, მაშინ უფალი მას ასეთი მორჩილებისთვის დაიფარავს.

დაბოლოს, მას, ვისაც სურს, იპოვოს სულიერი მოძღვარი, უნდა ახსოვდეს უფალი იესო ქრისტეს სიტყვები: „ითხოვდით და მოგეცემათ, ეძიებდით და ჰპოვოთ". მთავარია, არ შეწყვიტოთ გულმხურვალე ლოცვა და უფალი გამოგიჩენთ ღვთივსათნო მოძღვარს თქვენი სულის საცხოვნებლად.

წყარო: www.orthodoxy.ge

როგორ გვეხმარებიან წმინდანები

goga — Tue, 16 Nov 2010 11:45:19 GMT

მართლმადიდებელი ქრისტიანები წმინდანთა დასს განსაკუთრებულ თაყვანს მიაგებენ, მათ ღვთის წინაშე მეოხებასა და შემწეობას სთხოვენ. მათი ხატები მლოცველებისთვის განსაკუთრებულ ძალას და იმედს წარმოადგენენ. მრავალი მორწმუნე გამხდარა იმ სასწაულების მოწმე, რომლებსაც ხატები აღასრულებენ. ქრისტიანები წმინდანთა შორის განსაკუთრებულ თაყვანს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელ მარიამს მიაგებენ. ქრისტიანების სულიერი ცხონების ერთ–ერთი გზა ღვთისმშობლის თაყვანისცემაა. როგორ მივაგოთ პატივი წმინდანებს, მამა გიორგი (სხირტლაძე) განგვიმარტავს.

– მამაო, როგორ ეხმარებიან წმინდანები ადამიანებს?

– წმინდანებს თაყვანს იმიტომ არ სცემენ, რომ მათ რაიმე ზეგანსაკუთრებული საქმეებისთვის გამორჩეული დამსახურება მიუძღვით ღვთის წინაშე, რის გამოც მათ ღვთის ისეთი წყალობა მიიღეს, რომ სხვებსაც გაუნაწილებენ. არ შეიძლება წმინდანებზე ასეთი გადაჭარბებული წარმოდგენა გვქონდეს. ეს ღმერთთან გატოლების ტოლფასი იქნება. წმინდანები ისინი არიან, რომლებმაც საკუთარი რწმენით, ღვაწლითა და სიყვარულით ღვთის უსაზღვრო მადლი მოიპოვეს. ეკლესიას სხვადასხვა ხარისხის წმინდანები ჰყავს – წინასწარმეტყველები, მოციქულები, მოწამენი, მღვდელმთავარნი, ღირსი ბერები, წმინდა მხედარნი, მკურნალნი, უვერცხლონი... ქვეყნიერებისთვის ყველა არ არის ცნობილი. ზოგი მათგანი უფალმა უცნობი დატოვა.

ღვთის ანგელოზებთან ერთად უფალმა მათ მისცა ძალა, უხილავად აღასრულონ საკუთარი ნება ადამიანთა შორის. წმინდანები თითქოს ღვთის ხელებია, რომელთა მეშვეობით უფალი თავის საქმეებს აღასრულებს. მათ გარდაცვალების შემდეგაც ეძლევათ ძალა, აღასრულონ სიყვარულის საქმენი თანამოძმეთა გადარჩენისთვის. ყველას შეუმჩნევია, როგორი სიცარიელე და სიმარტოვეა იმ ტაძარში, საიდანაც გამოტანილია წმინდანთა ხატები. იმის გაცნობიერება, რომ ისინი ჩვენთან ერთად არიან და ლოცულობენ, იქითკენ გვიბიძგებს, რომ ისინი ჩვენს ლოცვებში ჩავრთოთ. წმინდანებისადმი ლოცვით ჩვენი სული უფრო იხსნება და ფართოვდება.

– ცხედრის უხრწნელობა მართლაც ითვლება წმინდანობის ნიშნად?

– ზოგჯერ ასეცაა, მაგრამ ეს კანონს არ წარმოადგენს, რომ ვინმე წმინდანად შერაცხონ. წმინდა სხეულის ნაწილებს განსაკუთრებულ თაყვანს მიაგებენ და თუნდაც სულ მცირე ნაწილსაც კი უდიდესი მადლი და ძალა აქვს. წმინდანთა ნაწილები შეგვიძლია, შევადაროთ სამარხში უფლის სხეულის ყოფნას, რომელიც ღვთაებრივ სულს არ ჰყავდა მიტოვებული და აღდგომას ელოდა.

– მამაო, ამბობენ, ვინც თაყვანს არ სცემს ღვთისმშობელს, ის არც უფალს აღიარებსო. ეს მართლაც ასეა?

– მართლმადიდებელი ეკლესია თაყვანს სცემს ღვთისმშობელ მარიამს, როგორც "უპატიოსნესსა ქერუბიმთასა და აღმატებით უზესთაესსა სერაბიმთასა", ანუ, როგორც აღმატებულს ყველა ქმნილებაზე. მის წინაშე, როგორც მთელი კაცობრიობის მეოხზე, ისე უნდა ვილოცოთ. ღვთისმშობლის სიყვარული და თაყვანისცემა მართლმადიდებლური სწავლების გულია, რომელიც ათბობს და აცოცხლებს ეკლესიის სხეულს. ვინც თაყვანს არ სცემს ღვთისმშობელს, სწორედაც რომ არ აღიარებს ქრისტეს. მართლმადიდებლური სარწმუნოება არასდროს განაშორებს ძეს დედისგან. ქრისტესთან ერთად თაყვანს სცემს მის დედას, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელს, რომლისგანაც უფალი კაცობრივი ბუნებით შეიმოსა. ღვთისმშობელი ყველა ადამიანის, ყველა ქრისტიანის დედაა. იგი ცოდვილ კაცობრიობას მეოხებას უწევს უფლის წინაშე, მას გადარჩენაში ეხმარება. წმინდა მარიამის მსახურება დედამიწაზე განსაკუთრებული მადლით არის მოსილი. ეს არ არის ადამიანური ფანტაზიის ნაყოფი. მას მართლაც უდიდესი მადლი გააჩნია.

წმინდა მამები გვასწავლიან, თუ რამე გიჭირთ, სარწმუნოებით ევედრეთ ღვთისმშობელს და მაშინვე დაგეხმარებათო. მას ესმის ჩვენი ვედრება და გვეხმარება. ეს არის სულიერი შეწევნა, დედაშვილური დამოკიდებულება საკუთარი შვილების, ნათესავთა, ქრისტიანთა მიმართ.

– ნათლობის საიდუმლოს აღსრულებისას ადამიანს მფარველი ანგელოზი ევლინება, რომელიც მთელი ცხოვრება პატრონობს მას...

– ანგელოზები ხშირად უშუალოდ ერევიან ჩვენს ცხოვრებაში. თითოეულმა ჩვენგანმა გაიხსენოს, რამდენჯერ გამოგვიხსნა უფალმა განსაცდელისგან, რამდენჯერ გვიწყალობა სიკეთე. იცოდეთ, ყველა ნეტარ, ბედნიერ წუთში უფალი თქვენთან იყო. ხშირად იფიქრეთ ღმერთზე, ღვთისმშობელსა და მფარველ ანგელოზებზე და მათგან მეტ სულიერ სიმტკიცეს მიიღებთ. ჩვენ მარტო არასდროს ვიმყოფებით. მხოლოდ დემონი, ბოროტი სული არ დაგვყვება თან, არამედ ჩვენი მფარველი ანგელოზებიც ჩვენთან არიან, არ გვტოვებენ. მათ ამოჰყავთ ადამიანების სულები ცოდვათა მორევიდან. ამიტომ ყველამ აღვავლინოთ მათ წინაშე ლოცვები და უფალი აუცილებლად შეგვეწევა.